X

آیا مظلومیت پیامبر اسلام و اهل بیت (ع) در به شهادت رساندن آنان و ظلم به شیعیانشان است ؟؟؟

رسول گرامی اسلام (ص) می فرماید: \\\\\\\"ما أوذی نبیٌ کما أوذیت\\\\\\\"
یعنی: هیچ پیامبری مانند من در راه رسالت، آزار و رنج ندید.

هر پیامبری در قوم خود از دست جاهلان قوم، آزار و اذیت های بسیاری را متحمل شد. به عنوان مثال ، نوح پیامبر (علیه السلام) ۹۵۰ سال در بین امت خود تبلیغ نمود و مردم را به خدا پرستی دعوت کرد ولی مردم قومش او را به سخره گرفته و زحماتش را بی نتیجه گذاشتند، حتی فرزندش نیز تحت تاثیر مردم نادان قرار گرفت ، مگر عده کمی که ایمان آوردند و به نصیحت پیامبرشان گوش کردند وبه همراه تعدادی از حیوانات سوار کشتی شده و نجات یافتند.
حضرت ابراهیم (علیه السلام) بخاطر دوری جستن از بت پرستی و شکستن بتها به دستور نمرود در آتش افکنده شد ولی خدا او را نجات داد. همچنین وی با سربریدن فرزندش اسماعیل مورد امتحان خدا قرار گرفت. در سفر هجرت همسر و فرزندش را به دستور خدا در بیابانی بی آب و علف رها نمود.
حضرت ایوب پیامبر (علیه السلام) نیز علاوه بر اذیت و آزاری که از قومش متحمل شد ، از جانب پروردگار، با بیماری و از دست دادن مال و فرزندان نیز آزموده شد.
حضرت موسی (علیه السلام) نیز از دوران پیش از تولد به قتل تهدید ومخفیانه متولد شده و پس از آن نیز با فرعون و بنی اسرائیل گرفتار بود و پیوسته در رنج و سختی بود تا آنکه به ملاقات خدا پیوست.
آزار و اذیت حضرت عیسی (علیه السلام) نیز کمتر از دیگر پیامبران نبوده و قوم بنی اسرائیل و حاکم روم پیوسته به آزار وی میپرداختند تا اینکه خداوند او را از دیدگانشان غایب کرد.
پس چه چیزی باعث شده که آنچه بر پیامبر گذشته بیش از دیگر پیامبران باشد؟
شکی نیست که پیامبر اکرم (صل الله علیه وآله وسلم) و اهل بیت ایشان (علیهم السلام) همچون دیگر انسانها احساس ناراحتی می کنند و درد می کشند ولی تمامی مصیبت ها و دردها و ناراحتی ها جز برای خدا و در راه خدا نیست. 
آنان از این دنیا و لذت های آن برای رضای خداوند گذشتند و هیچگاه جز برای خدا و در راه رسیدن به او ابراز خوشنودی نکردند، چرا که اهل بیت عصمت و طهارت حامل پیغام آسمانی و الهی و مبلغ بشریت هستند، لذا خوشی و ناخوشی آنها هم برای انجام وظیفه الهی است، با هدایت مردم خوشنود شده و در صورت انحراف و گمراهی مردم محزون میشوند. 
مظلومیت اهل بیت در این جا نمایان می شود؛ مظلومیت اهل بیت در گمراه شدن مردم و گمراهی نسلشان و پیرویشان از شهوات دنیوی و بهره نبردن از دین است.
علت این سخن پیامبر که می فرمایند: \\\"ما أوذی نبیٌ کما أوذیت\\\" (هیچ پیامبری مانند من در راه رسالت، آزار و رنج ندید) این است که ایشان بهترین رسالت و دین را به مردم منتقل کردند تا آنان را از تاریکی ظلم و گمراهی به نور هدایت و ایمان منتقل کنند و در این راه اذیت ها و ستم های گوناگونی را متحمل شدند ولی می دانستند که پس از رحلتشان جز چهل نفر در این راه باقی نمی مانند و از دین مبین اسلام که صلاح دنیوی و اخروی آنان است دفاع و حمایت نخواهند کرد.
همچنین مظلومیت حضرت زهرا (س) دختر پیامبر اکرم (ص) را هیچگاه نمی توان نادیده گرفت و فراموش کرد که چگونه به درب خانه او هجوم بردند و خانه و کاشانه او را آتش زدند و ایشان را در بین درب و دیوار فشار دادند تا جنینش سقط شد و فدکش را غصب کردند.
چیزی که باعث ناراحتی حضرت زهرا (سلام الله علیها) میشد این بود که تمامی این اتفاقات انقلابی بود که بعد از رسول الله برعلیه رسالت پیامبر صورت گرفت.
و آنچه که باعث اذیت و آزار بیشتر حضرت زهرا (سلام الله علیها) می شد این بود که انقلاب با نام رسول خدا (ص) بر علیه خود رسول خدا (ص) بود.
مظلومیت امام علی (علیه السلام) از مظلومیت دیگر امامان آشکارتر است. بعد از اینکه دین اسلام با شمشیر علی بن ابی طالب برپا شد ، منافقان رودر روی علی ایستادند و به نام دولت عدل محمدی حقوق دیگران را غصب کرده، احکام پیامبر را عوض کردند و دستورات پیامبر را نادیده گرفتند.
مظلومیت امام علی (علیه السلام) تا حدی است که به عنوان جانشین پیامبر، و به نمایندگی ایشان در تمامی جنگها شمشیر زده و با نام او شهادتین کامل می شود ولی روزی را دید که خون مسلمین به دست بعضی دیگر از مسلمانان ریخته می شد.
در مورد امام حسن (علیه السلام) نیز این چنین است ، شهادت امام حسن علیه السلام با سمی که معاویه برایشان فرستاده بود انتهای مظلومیت دنیوی این امام معصوم بود، اما ظلم حقیقی که در حق ایشان شد اتباع مردم از باطل و ترک کردن حق بود.
متأسفانه مظلومیت امام حسین (علیه السلام) بر روی منابر و برخی کتب تاریخی فقط به حوادث غم انگیز نهضت حسینی متمرکز شده است. 
مظلومیت امام حسین (علیه السلام) فقط منحصر به مظلومیت جسدی و ظلم هایی که بر جسد مبارک ایشان اعمال شد، نیست. همانطور که مظلومیت های جد بزرگوارش حضرت محمد (صل الله علیه وآله وسلم)، مظلومیت حضرت زهرا (سلام الله علیها) و امام علی (علیه السلام) و امام حسن و دیگر امامان معصوم (علیهم السلام) فقط منحصر به مظلومیت جسدی نبود، مظلومیت های جسدی حجتی بر ظالمین است و در حقیقت معصومین بزرگتر از آن هستند که قتل و تشنگی و آزار و اذیت را مظلومیت بدانند. هنگامیکه ابن زیاد (لعنة الله علیه) امام سجاد (علیه السلام) را تهدید به قتل کرد، امام سجاد فرمودند: آیا به کشته شدن مرا تهدید می کنی ؟ مگر نمی دانی کشته شدن برای ما (اهل بیت علیهم السلام)عادت است و شهادت در راه خدا برایمان کرامت است.
بلکه مظلومیت حقیقی آنان دور شدن مردم از رسالت و دین خدا و انحرافشان به دنیا و شهوات دنیوی و عدم تطبیق احکام دین اسلامی است.

ارسال این مطلب به صفحه شخصی خود در : لينکام | نت ايران | لينک پد | ايميل | دنبالر | هم ميهن | فيسنما | کلوب | افسران | توییتر | فیس بوک | گوگل پلاس |

ارسال دیدگاه