X

امام علی و یتیمان

در تاریخ از افراد زیادی که دارای شجاعت و قدرت بودند یاد شده درحالیکه تمامی آنان در بی رحمی زبانزد بودند و هیچگونه عطوفت و مهربانی و علم و حکمت در وجودشان جای نداشت.

و همچنین تاریخ مردانی که دارای حکمت و علم و رحمت و انسانیت بودند ولی دارای شجاعت نبودند را نیز یاد می کند.

اما تمامی صفات مردانگی و مهربانی و دیگر صفات بی نظیر دیگر در امام علی (علیه السلام) نمایان است. و حتی در طول تاریخ از امام علی (علیه السلام) به عنوان عادلترین شخص تاریخ بشریت یاد شده است.

پیامبر اکرم (ص) در احادیث زیادی از فضیلت و حکمت و رحمت امام علی (علیه السلام) سخن به میان آورده اند. از جمله احادیث می توان به حدیث : (یا علی أنا وأنت أبوا هذه الامة) اشاره کرد که پیامبر خود و امام علی (علیه السلام) را پدران این امت خوانده اند.

در حدیث دیگر پیامبر اکرم (ص) می فرماید : لو أن الغیاض أقلام والبحر مداد، والجن حساب والأنس کتًاب ما أحصوا فضائل علی بن أبی طالب (علیه السلام).

اگر درختان قلم و آب دریا جوهر شود، و تمام جن حسابگر و تمام انس نویسنده باشند بازهم نمی توانند فضائل علی بن ابی طالب را بنویسند.

معنای انسانیت در رفتار و کردار عطوفانه و مهربانی با یتیمان در شخصیت امام علی (علیه السلام) نمایان است. هر کس که روش زندگانی امام علی (علیه السلام) را مطالعه کند پی می برد که ایشان منبع رحمت و محبت و بخشش برای ایتام و مستمندان بوده است. چرا اینگونه نباشد در حالیکه پیامبر اکرم (ص) فرموده که من و تو پدران این امت هستیم.

در این خصوص به ذکر چند داستان از امام علی (علیه السلام) با ایتام می پردازیم.

از زید بن اسلم روایت است ؛ امام علی (علیه السلام) شب در پی فقرا و ایتام در کوچه های کوفه راه می رفت . صدای دلسوز کودکان از خانه ای بلند بود، امام علی (علیه السلام) نزدیک خانه شد و درب را کوبید. زنی درب خانه را باز کرد، امام دلیل گریه کودکان را از زن پرسید.

زن در جواب گفت بچه ها از فشار گرسنگی گریه می کنند، امام علی علیه السلام دلیل گرسنگی آنان را پرسید ، زن گفت : چون هیچ غذایی نداریم که به آنها بدهم.

حضرت سراغ پدر خانواده را گرفت، زن گفت که پدر آنان در جنگ کشته شده و سرپرستی نداریم.

زن به امام علی (علیه السلام) گفت: از اول شب دیگ آبی را به بهانه پختن غذا روی آتش گذاشته ام تا کم کم کودکان ساکت شوند و غذا را فراموش کرده و بخوابند.

امام با دیدن این صحنه سریعا به خانه برگشت و مقداری آرد و خرما و روغن برای یتیمان تهیه نمود، قمبر غلام امام عرض کرد اجازه بدهید تا آرد و خرما را من بردارم، امام علی فرمودند: وظیفه من است که این بارها را بر دوش خود حمل کنم. و آن بارها را بردوش خود گرفت و به آن منزل رفت.

امام در را کوبیدند و پس از باز شدن درب به مادر ایتام فرمودند: ای بنده خدا؛ یا شما غذا را آماده کن و من کودکان را آرام کنم و یا اینکه من غذا را آماده کنم.

زن گفت: تا من کودکان را آرام می کنم شما آتش تنور را آماده کنید. امام (علیه السلام) وقتی آتش تنور را شعله ور ساخت ، صورت مبارک خود را نزدیک آتش بردند و فرمودند: ای علی ؛ حرارت آتش را بچش چگونه شب ها می خوابی درحالیکه یتیمان گرسنه هستند.

وقتی آتش تنور آماده شد، زن خمیر آماده شده را برای پخت نان آورد ، امام علی (علیه السلام) به نزد کودکان رفته و با آنها بازی نمود و کودکان را بر پشت خود سوار می کرد تا آنها را بخنداند و خوشحال کند.

قمبر می گوید: تعجب کردم و با خود گفتم: آیا این مرد همان شکننده درب خیبر است؟ آیا او قاتل مرحب است ؟

وقتی زن پخت نان را تمام کرد ، امام علی لقمه های غذا را در دهان یتیمان می گذاشت و می فرمود: از خدا بخواهید تا علی را ببخشد .

و در قصه دیگر آمده است، شبی امام علی (علیه السلام) به خانواده ای که پدرشان از دنیا رفته بود غذا می برد، در بین یتیمان کودکی بود که بسیار بی تابی و گریه می کرد ، امام (علیه السلام) دلیل گریه کودک را پرسید، کودک گفت کودکان به من می گویند تو پدر نداری ، امام علی (علیه السلام) فرمودند خوب تو هم به آنان بگو (علی پدر من است). باز کودک آرام نشد و با گریه گفت: کودکان همسایه اسب چوبی دارند ولی من ندارم.

امام علی (علیه السلام) برای آرام کردن کودک به نزد او آمد تا با بازی کردن او را خوشحال کند. ولی کودک از گریه آرام نشد و در حالیکه اشک زیادی می ریخت به امام گفت: من یک اسبی می خواهم که بر آن سوار شده و حرکت کنم.

امام علی (علیه السلام) خم شد تا کودک بر پشت حضرت سوار شود، و فرمود بیا من اسب تو می شوم.

کودک بر پشت امام سوار شد، امام کودک را بر پشت خود نگه داشت تا کودک از خستگی و گریه بر پشت امام به خواب رفت، بعد از آن امام او را در رختخواب قرار داد و از خانه خارج شد.

این است پدر امت و منبع مهربانی وعطوفت

فرمایشات حضرت امیر المومنین درخصوص ایتام:

\"ظلم الیتامى والأیامى ینزل النقم، ویسلب النعم\" وقال علیه السلام الله الله فی الأیتام لا تغبوا أفواهم ولا یضیعوا بحضرتکم فإنی سمعت رسول الله (صلى الله علیه واله) یقول : من عال یتیماً حتى یستغنی أوجب الله له الجنة کما أوجب الاکل مال الیتیم النار .

ترجمه : (ظلم به یتیم موجب بلا و عذاب و سلب کننده نعمت از صاحبان نعمت است و در حدیث دیگر می فرماید: خدا را خدا را درباره یتیمان، نکند آنان گاهی سیر و گاهی گرسنه بمانند و حقوقشان ضایع گردد، من از رسول خدا شنیدم که می فرمودند: کسیکه یتمیمی را سرپرستی کند تا زمانی که آن یتیم روی پای خود بایستد و بی نیاز از سرپرستی گردد خداوند به خاطر این کار بهشت را براو واجب می سازد همان طور که آتش جهنم را برخورنده مال یتیم واجب ساخته است.

اصبغ بن نباته می نویسد: وقتی امام علی (علیه السلام) از ضربت ابن منجم (لعنت الله علیه) در فراش شهادت افتاد، پزشکان سفارش نوشیدن شیر را به امام علی کردند تا اثر سم را از بین ببرد. اصبغ می گوید دیدم کودکان در مقابل خانه امام به صف ایستاده بودند و می گفتند ما برای پدرمان علی شیر آورده ایم، امام حسن (علیه السلام) در حالیکه از کودکان تشکر می کرد دید کودکی ظرف شیر بدست دارد و اشک می ریزد و می گوید این شیر را از ما بگیرید و پدر ما را به ما برگردانید.

ارسال این مطلب به صفحه شخصی خود در : لينکام | نت ايران | لينک پد | ايميل | دنبالر | هم ميهن | فيسنما | کلوب | افسران | توییتر | فیس بوک | گوگل پلاس |

ارسال دیدگاه